fantasyworld

Świat

Świat fantasy można opisywać na wiele różnych sposobów. Można by też o nim opowiadać przez wiele godzin a i tak by nie starczyło czasu. Wszystko sprowadza się do jego wielkości, różności i jak najbardziej: kreatywności.
Świat ten jest tworzony przez każdego pasjonata. I mimo iż większość z nas widzi go takim jaki został wykreowany przez pisarzy takich jak chociażby John Ronald Reuel Tolkien to przecież jest jeszcze wiele nieodkrytych jego zakątków…

fantasyworld

Przed każdą sesją RPG przygotowywujemy się – jako mistrzowie gry – samodzielnie, lub wraz z osobami które będą uczestniczyć w wyprawie (mimo to – zawsze mistrz gry przygotowywuje wiele niespodzianek o których gracze nie mogą dowiedzieć się wcześniej!) do wykreowania swojej własnej wizji świata. To jakim on będzie, zależy więc od każdego z nas.
Przedstawione na stronie mapy i plenery są głownie obrazami przygotowanymi przez wydawców – tak jest prościej. Zachęcam jednak do samodzielnych eksperymentów i próby stworzenia czegoś nowego – w końcu to od tego zależy przyjemność rozgrywki.

Prehistoria i historia Ennoru

Pradzieje: Panowanie smoków i nienazwanej rasy ich gadzich sług. Podobno smoki miały godnego przeciwnika – być może demony.

  • 4000-3000 PK (Przed Kataklizmem): Gnomy i krasnoludy walczą ze smokami, orkami, vranami, bobołakami i innymi ćwierć-cy-wi-li-zo-wa-nymi rasami. Lasy i góry pełne potworów powstałych u zarania świata
  • 3000 PK: Większość smoków wygnana lub uśpiona.
  • 2500 PK: Pierwsza wzmianka o elfach. Niektórzy twierdzą, że elfy przypłynęły z zachodu. Elfy osiedlają się w puszczach. Pierwsze miasta. Zaczyna się oczyszczanie lasów. Handel z krasnoludami.
  • 1800 PK: Wojny elfio – krasnoludzkie. Obecnie przyczyna nieznana. Walki nierozstrzygnięte.
  • 1748 PK: Wielki najazd orków ze wschodu. Krasnoludy zamykają się w swych górskich twierdzach, elfy kryją po lasach. Pierwsze informacje o Imperium Orków.
  • 1725 PK: Bitwa sprzymierzonych. Elfy w przymierzu z krasnoludami pokonują armie imperium orków. Kłótnie co do udziału w ostatecznym zwycięstwie znowu dzielą elfów i krasnoludy.
  • 1700 PK: Elfy docierają za Góry Orle, aż nad Morze Wewnętrzne, zakładając Quelinor.
  • 1700 PK: do 1050 PK: Lata spokoju. Złoty wiek krasnoludów. Bardzo mało zapisków historycznych z tego okresu.
  • 1000 PK: Potężny elfi czarnoksiężnik wszczyna wojnę domową. Po jego stronie, oprócz elfów (zwanych później mrocznymi) stają vrany i bobołaki. Elfy ze wschodu odmawiają pomocy. Wojna domowa trwa 15 lat. Mroczne elfy zostają wyparte, część na daleką północ, część znika w górach – mówi się, że zeszły pod ziemię.
  • 953 do 938 PK: Orki w znacznej sile pustoszą Góry Błękitne z pomocą magicznych stworów niszcząc wiele twierdz krasnoludzkich i gnomich miast. Odtąd góry te nazywane są Górami Cienia.>br> 930 PK: Pierwsza wzmianka o ludziach – Nordlingach na północy i Ostmenach na wschodzie. Nikt nie pamięta skąd się wzięli.
  • 890 PK: Orki z Forodwaith maszerują na południe i zachód, tym razem dobrze zorganizowane. Razem z nimi trolle, gobliny, vrany, bobołaki i podobno mroczne elfy.
  • 890 PK: – 807 PK: Wielka Wojna. Nieustanne walki Imperium Orków przeciw elfom, krasnoludom i gnomom. Orki opanowują połowę cywilizowanego świata – od Forodwaith do Illandurr, od Galthaur po Ringfas. Orkami rządzi wielki wódz, Katan, zwany Pólbogiem. Daje on zaczątek Imperium Północnego.
  • 807 PK: do 700 PK: Chwiejny pokój.
  • 698 PK: Armie Imperium Orków napadają wolne elfy – najazd na Quelinor. Do akcji na pomoc elfom wkraczają krasnoludy i ostmeni. Na pólnocy budzą się uciskani przez orków nordlingowie.
  • 685 PK: Upada Imperium Orków. Resztki ich armii kryją się po górach. Elfy zaczynają odbudowę swych miast w południowym Quelinorze.
  • 650 PK: ,,Sina Zaraza” wśród ostmenów w Galthaur i Archimad. Upadają ich królestwa. Dzieła dokańczają orki. Z ostmenów pozostają tylko nieliczne, rozproszone niedobitki.
  • 650 do 250 PK: Złoty wiek elfów. Rozwój imperium Quelinoru – elfy tam mieszkające zaczynają nazywać sie Świetlistymi. Rozwijają swoje państwa także elfy z Ennoru – zwane Szarymi. Część elfów przenosi się w góry, współistniejąc z krasnoludami – to Elfy Śnieżne, pogardzane przez swych Szarych i Świetlistych pobratymców.
  • 200 PK: Czarnoksiężnik Gulthar (prawdopodobnie był Elfem Świetlistym, ale elfy twierdzą, że Mrocznym) zaczyna budować swoją potęge w górnym biegu Sirionu.
  • 150 PK: Pierwsze walki z elfami i krasnoludami. Do Gulthara przyłącza się część nordlingów (ludzi), orki, trole i giganci. Powstaje znowu Imperium Orków.
  • 140 PK: W szeregach armii Gulthara pojawiają się Mroczne Elfy, wyróżniając się szczególnym okrucieństwem w stosunku do swoich naziemnych pobratymców. Mroczne elfy wspomagają armie Gulthara licznymi zastępami czarnoksiężników i kaplanów.
  • 130 PK: Ciemność i zimno panują na pólnocy. Krainy nordlingów padają pod naporem armii Gulthara. Na pólnocy Czarnoksiężnik budzi złe smoki – czerwone, zielone, błękitne i czarne.
  • 123 PK: Bitwa wśród jezior Fornenith (Mgliste Jeziora Północy). Gulthar po raz pierwszy używa martwiaków i wygrywa bitwę.
  • 100 PK: Armie Gulthara pustoszą dorzecze Sirionu. Krasnoludy opuszczają Ostre Góry. Część Szarych Elfów z Ennory przenosi się do Qualinoru. Elfy Świetliste przyjmują ich z niechęcią – ta część elfów nazywana będzie później Elfami Białymi.
  • 90 PK: Gulthar opanowuje Góry Cienia i Góry Ostre. Walki w dorzeczu Yarry – nierozstrzygnięte. Większość Czarnej Armii kieruje się w strone Qualinoru.
  • 75 do 51 PK: Rozejm z elfami. Gulthar Zbiera siły. Imperium Orków napada na Góry Białe, lecz krasnoludy się bronią – bez pomocy elfów, które takowej odmawiają. Okazuje się, że Gulthar} stał się potężnym Liczem.
  • 50 PK: Czarna Armia Buduje twierdze w Górach Żelaznych. Gulthar wzbudza w tych górach pięć wulkanów. W podziemiach rośnie armia martwiaków.
  • 49 PK: Zniszcenie elfiego miasta Glirhuin w centralnym Archimad.
  • 45 PK: Pierwsza wielka bitwa – Bitwa Przelanych Łez, w południowym Nurwandith. Elfy Świetliste i Białe wycofują się do Quelinoru i pólnocnego Nurwandith.
  • 42 PK: Bitwa Ogniestej Krwi, na połudnowym krańcu Orlich Gór. Oblężenie elfiego miasta Vinyamar, leżącego u stóp Orlich Gór.
  • 37 PK: Po pięciu latach oblężenia Vinyamar upada, orki i trole bezczeszczą miasto – nie ma w nim już nikogo żywego. Obrońcy sami odebrali sobie życie, co znane później będzie jako Noc Krwawego Księżyca.
  • 35 do 1 PK: Walki o Quelinor. Krasnoludy odpowiadają na wezwanie elfów.
  • 1 PK: Ostatnia Bitwa Sprzymierzonych u skalnych progów Taur-en-Faroth (obecnie Czarne Bagna). Elfy Szare i Świetliste wraz z krasnoludami, gnomami i niedobitkami ostmenów stawiają czoła znacznie silniejszym armiom Gulthara. Od potężnej magii Elfów Świetlistych i przeciwstawiających się im Mrocznych Elfów Gulthara zachwiana zostaje równowaga świata. Sprzymierzeni wygrywają bitwę. Zaczyna się czas kataklizmów, przemian – czas koniunkcji sfer i mieszania światów. Armia Gulthara zostaje rozproszona, on sam wedle niektórych podań zniszczony, wedle innych – jedynie wygnany z tego świata. Elfy Świetliste kryją się w Qualinorze, Elfy Szare w swoich miastach w Ennor, krasnoludy zaś w górach.
  • Kataklizm trwa kilkanaście lat. W tym czasie na świat dostaje się mnóstwo dziwnych istot i stworów, zaburzona zostaje magiczna równowaga. Świat zyskuje drugi księżyc – rudy w barwie Sellun. Na północy rozbudowują się lodowce, na południu powstają wielkie pustynie. Pod koniec tego okresu na zachodnich brzegach Annundain lądują ludzkie statki. Nikt nie wie skąd się wzięły, nawet sami ludzie. Niektórzy uważają, ze z ziem, znajdujących się daleko na zachodzie, inni, że ludzie przybyli z innego świata, który również przeszedł podobny kataklizm.

    Nowa era (NE)

  • 0 do 20 NE: Powstają pierwsze, nadbrzeżne miasta ludzi – w dzisiejszym Goedrin. Ludzie ekspandują na wschód. Wśród ludzi pojawiają się pierwsi magowie. Elfy ze zgrozą stwierdzają, że ci dobrze posługują się magią i bardzo szybko się jej uczą.
  • 32 NE: Ludzie zdobywają Yaep-Y-Larca (dzisiejsze Larche w Goedrin) – to pierwsza otwarta walka z elfami.
  • ok. 40 – 50 NE: osadnictwo na południowym brzegu Morza Błękitnego i wyspie Norris.
  • ok. 60 NE: ludzie na południu – na terenach dzisiejszych Battigii i Faradii.
  • ok 50 – 160 NE: Ludzie, po walkach z elfami, opanowują pas wybrzeża wokół Morza Błękitnego, do rzeki Yarry na północy i Gór Księżycowych na południu.
  • 155 – 159 NE: Pierwsza wojna z elfami. Ludzie zdobywają elfie miasta na wybrzeżu Morza Błękitnego – Yaer-Es-Aldan (dzisiejsze Yerres) i An Sol-Y-Mardan (Solymar).
  • 160 – 175 NE: Osadnicy ruszają w górę biegu Yarry i Gwynlech. Ci drudzy docierają do Gór Białych i siedzib krasnoludów.
  • 172 NE: Orki ruszają z Gór Ostrych, napadając na elfy. W tym samym czasie ludzie atakują i zdobywają jedną ze stolic elfów miasto Dar-Irian (dziś Irian w Garlandii). Z plemienia Szarych Elfów Irian przy życiu pozostają tylko Ci, którzy poszli na pomoc napadniętym przez orki kuzynom z północy.
  • 174 NE: Elfy, uporawszy się z orkami napadają miasta na brzegu Morza Błękitnego, pustosząc zupełnie wybrzeża obecnego Caenur, a także masakrując osadników w górnym biegu Yarry.
  • 180 NE: Elfy, po krwawych walkach odbijają Dar-Irian, najeżdżają Effer na południu i tereny obecnej Garlandii na północy.
  • 182-185 NE: Zatargi elfio – krasnoludzkie. Krasnoludy odmawiają elfom pomocy w walce z ludźmi. Orki z Gór Ostrych znowu ruszają na południe.
  • 182-190 NE: Ragnar I Garlandczyk jednoczy ludzkie księstewka. Koronuje się w roku 186 NE na króla, dając początek Wielkiej Garlandii.
  • 188-205 NE: ,,Wojna Siedemnastoletnia”. Wojska Ragnara odbijają w całości wybrzeże Morza Błękitnego. Ludzie zaczynają się osiedlać na północ od nigo. Podbite dorzecze Yarry, aż do ujścia Unai. Na południu Ragnar przyłącza księstwa leżące u podnóża Gór Białych i osady w górnym biegu Gwynlech.
  • 203 NE: Oblężenie i upadek Dar-Irian. Z miasta nie pozostaje kamień na kamieniu. Niedobitki elfów uciekają na tereny dzisiejszego Radwen i na północ.
  • 205 NE: Ragnar zostaje zamordowany podczas uroczystości 60-tych urodzin. Chaos w państwie.
  • 207-208 NE: Władzę stopniowo (przy użyciu podstępu) przejmuje Ulric I, zwany później Surowym. Ma wtedy 33 lata. Ostatnie tereny zdobywa dzięki zbrodni – książęta ze wschodniego Ennoru (dzisiejsze Caenur), zaproszeni na pokojowe rokowania zostają otruci. Niektórzy twierdzą, że to Ulric I zlecił morderstwo Ragnara.
  • 208 NE: Elfy napadają osiedla w Ennorze, na północ od Yarry, mordując niemal wszystkich ludzi aż po Khaal. Na południu palą gdody i mordują mieszkańców w płd.-zach. Illandurr.
  • 210-215 NE: ,,Wielka Krucjata”. Armie ,,Zjednoczonej Garlandii” niszczą wszelkie ślady elfów w Annundain i pustoszą elfie miasta w Illandurr.
  • 237 NE: Bunty książąt akwitańskich. Nowe państwo – zlepek pieciu księstw istnieje niecałe pół roku. Wkraczające we wrześniu tego roku wojska Ulrica, oddając katom członków zbuntowanych rodów książęcych – od starców po niemowlęta.
  • 239 NE: Umiera Ulric I Surowy. Na tron wstępuje jego syn Ulric II, zwany później Niemrawym.
  • 240-260 NE Korzystając z niemrawości króla i jego sklonności do zabaw raczej, niż do wojaczki, książęta akwitańscy powoli oddzielają swe ziemie od korony. Ludzie osiedlają sie w zachodnim i północnym Khaal. Elfy wynoszą sie z Illandurr pod naporem ludzkich osadników. Wallki z elfami w północnym Ennorze.
  • 261 NE: Umiera Ulric II Niemrawy. Władzę przejmuje jego wnuk, Markus I, gdyż pierworodny syn Ulrika II zginął w walce z elfami, zaś drugi został wydziedziczony i przeniósł sie do Akwitanii.
  • 265 NE: 14 letni Markus I zostaje zabity przez spiskowców we własnym łożu. Kilka stronnictw walczy o władzę.
  • 266 NE: Akwitania ostatecznie odrywa się jako wolne królestwo. Koronę otrzymuje wydziedziczony syn Ulrica II, Gregor I zwany Wielkim. Początek dynastii Ulryków w Akwitanii.
  • 266-270 NE: Wojna domowa w Garlandii. Pólnoc ogłasza niepodległość (267 NE).
  • 268 NE: Władzę w Garlandii przejmuje nieskoligacony z rodem Ulryków Jasper I, później zwany Starym, dając początek dynastii Durningów. Ma 41 lat.
  • 269 NE: Pólnoc odbita przez garlandczyków. Pada stolica buntu – Solymar.
  • 270-315 NE: Lata spokoju. Umacnia się podział administracyjny. Osadnicy zajmują ziemie aż po rzekę Gamtav na południu, wzdłuż Gwynlech aż do podnóża Gór Białych, około 100-200 kilometrowy pas ziemi wzdłuż wybrzeży Caenur, całość Khaal i tereny wzdłuż Yarry, aż po ujście rzeki Ar. Na południu miasta nad brzegiem Morza Sinego Oglaszają niezależność. Powstają wolne porty Argonne, Nout-Nout, Get-warr-gar i Isabella. Zajładają związek hanzeatycji i dobrze prosoperują dzięki handlowi z bliskim i dalekim południem.
  • 319-321 NE: Wielka zaraza – Czarny Mór. Ginie około 60% ludności ludzkiej w Garlandii, 40% na północ od Yarry i w Akwitanii, i tylko około 10% w Khaal.
  • 332 NE: Pierwszy wielki najazd Nordlingów – pustoszą Khaal, wyspę Norris i wybrzeża akwitańskie – obecny Goedrin.
  • 337 NE: Pierwsze oficjalne kontakty pólnocy ( Garlandii i \bf Akwitanii) z królestwami południa – Battigią, Faradią i Valleą.
  • 340-350 NE: Osadnicy docierają do Gór Cienia. Walki z elfami w środkowym biegu Yarry – pomiędzy ujściami Ar i Narduiny.
  • 352-354 NE: Mroźne Lata. Zimy zbierają duże pokłosie ludzkiego życia. Głód, susza, wewnętrzne niesnaski w Garlandii. Część ludzi icieka na południe.
  • 354 NE: Elfy, również zmęczone głodem i mroźnymi zimami atakują wybrzeża Morza Błękitnego. Zdobywają Konyar i Solymar.Wojska garlandzkie, nieliczne i wygłodzone zepchnięte zostają na południe, za rzekę Gwynlech.
  • 354/355 NE: Zimowe oblężenie Bolayir. Miasto upada wczesną wiosną – nie ma już go kto bronić, z głodu umiera 90% populacji. Elfy (około 70% z nich również ginie z głodu podczas oblężenia) zajmują miasto, ale znajdując puste spichlerze palą je doszczętnie. Wielu z nich zostaje w płonącym mieście, wybierając śmierć w ogniu nad śmierć głodową.
  • 356 NE: Elfy oblegają Yarnal. Jednocześnie z północy , przesmykiem pomiędzy Górami Cienia a Górami Norron wlewa się fala nordlingów.
  • 356-363 NE: ,,Druga wojna o Ennor”. Morzem płynie akwitańska flota na pomoc Yarnal i Foleyet i w górę Yarry do Aed Viscaal i F’axvallen. Jednocześnie elfy z Kellchimadu atakują z południa. Garlandia w kleszczach.
  • 359 NE: Elfy zdobywają południowy Illandurr, i najeżdżają równinę akwitańską. Wielka bitwa pod Recault. Wsławiają się w niej szczególnie rycerze zakonni Złotego Miecza i Szkarłatnej Róży. Czarodzieje, którzy jednogłośnie odmówili pomocy armii akwitańskiej zostają wygnani z kraju. Pozbawiona akwitańskiej pomocy północ chyli się ku upadkowi. Armia Garlandzka ledwie powstrzymuje elfów na południu na linii rzeki Gantav. Elfy niszczą F’axvallen.
  • 361 NE: Akwitańczycy wypierają elfy ze swoich ziem. Król Petar I Odważny rusza na pomoc garlandczykom. Nadaje też ziemie dla zakonów Złotego Miecza i Szkarłatnej Róży – poczatek współnego państwa obu zakonów – dzisiejsze Goedrin. Elfy w Garlandii zdobywają całe Illandurr aż po rzekę Illenę. Na północy książę Adalbert z Foleyet zwołuje naradę. Nordlingowie w zamian za pomoc otrzymiją ziemie na północ od Yarry, pomiędzy rzekami Unaią i Ar, a książę Evald Chador zwierchnictwo nad Khaal aż po Unaię. Zjednoczone siły ruszają na południe.
  • 362 NE: Odbite Konyar i Solymar. Spotkanie wojsk północy z armią garlandzką na rzece Gwynlech. Zjednoczona północ odmawia hołdu koronie garlandzkiej. Zaczątki królestw północnego Ennoru – Caenur, Chadorn, Roblev.
  • 363 NE: Wojska akwitańskie zdobywają kontrolę nad rzeką Gontar. Garlandczycy przekraczają Illenę i wybijają do nogi elfów aż po rzekę Sirion. Oficjalny koniec drugiej wojny.
  • 366 NE: Wojska Adalberta z Foleyet zdobywają opanowany przez elfów Bolayir, wcześniej bezskutecznie oblegany przez garlandczyków.
  • 367 NE: Ludzie odnajdują wśród jezior stolicę elfów – Caer-Y-Ril. Po trwającym pięć miesięcy oblężeniu miaso upada. Adalbert umacnia ,,Miasto Wśród Jesior”, akładając swoją stolicę – Carril. Elfy uciekają za Góry Wilcze.
  • 367-380 NE: Eksterminacja elfów aż po Narduinę Pierwsi osadnicy nad Yarrą na wschód od rzeki Ar. Narduina staje się wschodnią granicą nowego królestwa – Caenur. Na północy powstaje Chadorn. Ziemie oddane nordlingom jeszcze bezkrólewskie. Na południu garlandczycy i akwitańczycy ustalają granice na rzece Sirion. Nowa prowincja – Radwen, staje się wspólnym protektoratem.
  • 380 NE: Umiera Evald Chador. Khaal zostaje rozdzielony pomiędzy trzech synów – tak powstają Chadorn, Aldar i Loddirr.
  • 380-435 NE: Kolejne lata spokoju. Osadnicy bezz skutku próbują przekroczyć Narduinę – silny opór elfów. Elfy z Kelchimad nie pozwalają przejść Sirionu. W Radwen rodzi się ruch oporu przeciwko protektoratowi garlandzko – akwitańskiemu.
  • 437 NE: Garlandczycy atakują Caenur, przekraczając rzekę Gwynlech w okolicach Navarry. Walki w rejonie Bolayir i Aydin. Jesienią wojska akwitańskie pod wodzą króla Callesta wkraczają do Radwen bez zgody garlandczyków.
  • 440 NE: Pierwszy rozejm Navarski. Garlandczycy zgadzają sie na Gwynlech, jako granicę Caenur.
  • 441 NE: Wojska Garlandzkie, pod wodzą króla Jaspera IV Śmiałego wkraczają do Radwen – walki z akwitaczykami, bez formalnego wypowiedzenia wojny. Z wielkimi stratami wygrywają bitwę pod Ferke, doszczętnie rozbijając armie Akwitanii.
  • 443 NE: Callest, król Akwitanii zostaje obalony, ucieka z kraju wraz z rodziną.
  • 443-448 NE: Wojna domowa w Akwitanii. Moran i Norris ogłaszają niepodległość. Garlanczycy zobywają akwitańskie miasta Grassy i Laurier.
  • 447 NE: Diuk Brochard de Palliseaux ściąga na pomoc rycerzy zakonnych z Goedrin. W ciągu roku odbija wszystkie ziemie akwitańskie zdobyte przez garlandczyków i wypycha ich za Illenę. Znowu status-quo.
  • 465 NE: Powstanie w Radwen. Lud sprzeciwiający się rządom garlandczyków zdobywa Ferke i Denham. Wielki udział maja popierający powstańców czarodzieje.
  • 466 NE: Za podszeptami Roberta II, króla Caenur, książę Ruedy, Merchad wymawia lenno Garlandii. Nie składa jednak hołdu Caenur.
  • 468 NE: Radwen ogłasza niepodległość. Król garlandzki Jasper V zrzeka się praw do tych ziem, a także do Ruedy – jego pozycja w kraju jest zbyt niepewna, by zaczynać wojny z nowymi sąsiadami.
  • 470-550 NE: Okres względnego spokoju.
  • 484 NE: Nieudana próba akwitańskiej inwazji na Norris – rycerze zakonni odmawiają w niej udziału.
  • 497 NE: Najazd nordlingów, którzy pustoszą południowe brzegi Khaal – wybrzeża Aldar i Chadorn. Flota Caenur skutecznie broni swoich wybrzeży, ale nie udziela pomocy sąsiadom.
  • 498 NE: Wojna domowa w wynisczonym najazdami nordlingów Aldar, nazywana później ,,Buntem Czarodziejów”. Państwo dzieli się na dwie części – Yavandię (na południu) i Aldar Właściwy (obecnie po prostu Aldar).
  • 510-515 NE: Powstają wolne księstwa Granville i Drux – na początku zależne od Caenur, z czasem coraz bardziej suwerenne.
  • 531 NE: Miasto Foleyet ogłasza niezależność od Caenur. Ku zdziwieniu wszystkich król caenurski Robert VI nie reaguje – być może dlatego, że Foleyet zostaje poparte przez Hanzę (wolne miasta nad Morzem Sinym).
  • 545 NE: Armie królestwa Roblev Wkraczają do księstwa Granville. Dzieki nieoficjalnej pomocy Caenur małe księstewko wywalcza niepodległość jeszcze pod koniec tego samego roku.
  • 530-550 NE: Kolejna próba migracji osadników za Narduinę. Elfy stawiają zaciekły opór, ale osadnikom udaje się umocnić parę grodów po wschodniej stronie rzeki.
  • 551 NE: Spisek czarodziejów w Akwitanii. Vergil Ciemny zdobywa władzę zdominowawszy umysł króla akwitańskiego Callesta III Młodego.
  • 553 NE: Vergil Ciemny ogłasza się cesarzem. Wspomagane przez jego czarodziejów armie najeżdżają Moran, zdobywając kraj bez problemów.
  • 555 NE: armia akwitańska dokonuje inwazji na Norris – przebywa podobno cieśninę dzielącą wyspę od kontynentu po magicznym moście. Obrońcy wyspy są bez szans. pierwsze pogłoski o tym, że czarodzieje wspierający Vergila Ciemnego wspomagają jego armie istotami z innego świata. Jeszcze w tym samym roku armia akwitańska próbuje najechać Goedrin, ale rycerze zakonni bronią się w swoich twierdzach. Blokada handlowa (morks i lądowa) Goedrin.
  • 557 NE: Armie akwitańskie podbijają Effer i wypowiadają woję Garlandii.